Rruga drejt Tyrbes së Shkëlzenit
Një vepër besimi, mundi dhe bashkimi — ndërtuar gur pas guri nga zemrat e besimtarëve nga e gjithë bota.
Një ëndërr në majë të malit
Lart, ku flamuri kuq e zi përkulet nga era e Alpeve, qëndron Tyrbja e Shkëlzenit — një vend i shenjtë që për breza ka qenë i arritshëm vetëm për këmbët më të guximshme.
Për një kohë të gjatë, besimtarët ëndërruan një rrugë: jo për të zbutur malin, por për të hapur derën e shpresës për të moshuarit, fëmijët dhe pelegrinët që donin të faleshin pranë Sarisalltik Babës.
Thirrja e Besfort Tafajt
Kreu i shoqatës, Besfort Tafaj, e mori përsipër këtë mision si një amanet shpirtëror. Nën emrin e Shoqatës “Shkëlzeni dhe Dritat e tij”, ai bashkoi besimtarë nga Tropoja, nga Shqipëria, nga Kosova dhe nga diaspora në Evropë e Amerikë.
Çdo dhurim, sado i vogël, u shndërrua në një gur, një metër rrugë, një hap më afër majës. Asnjë pagë administrative — vetëm zemra që punonin për të njëjtin qëllim.
Bekimi i prijësve shpirtërorë
Vepra nuk do të kishte filluar pa bekimin e Bablok Muharrem Tafajt dhe Sheh Idriz Osmanit — prijësit shpirtërorë të Tyrbes, që e drejtuan punën me lutje, urtësi dhe dashuri për këtë vend të shenjtë.
Prania e tyre në çdo hap të rrugës u dha besimtarëve forcë kur malet dukeshin të pakapërcyeshëm dhe i kujtoi të gjithëve se kjo nuk ishte vetëm një rrugë guri — ishte një rrugë drite.
Mali që nuk dorëzohej lehtë
Shpate të thepisur, gurë të mëdhenj, dëborë e papritur dhe ditë pa fund nën diell. Punëtorët e ekskavatorëve hapnin metër pas metri, ndonjëherë të varur mbi humnerë.
Çdo kthesë e re ishte një fitore e vogël. Çdo mëngjes që dielli gdhihej mbi Shkëlzen, ekipi rifillonte — sepse kishin premtuar, dhe sepse e dinin se dikush në luginë i priste me dorë në zemër.
“Me ndihmën e Zotit dhe besimin e njerëzve, asnjë mal nuk është shumë i lartë.”— Besfort Tafaj, kryetar i shoqatës
Çastet e ndërtimit
Bëhu pjesë e historisë së ardhshme.
Rruga drejt Tyrbes është vetëm fillimi. Me ndihmën tënde mund të ndihmojmë familje, të riparojmë shtëpi dhe të mbajmë gjallë dritën e Shkëlzenit.
Dhuro Tani →